Προοπτική μελέτη: Επιπτώσεις oseltamivir σε επιπλοκές ασθενών με γρίπη

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στόχος

H αξιολόγηση των παραγόντων που σχετίζονται με τη συνταγογράφηση οσελταμιβίρης  και τις επιπτώσεις της χρήσης της στην εμφάνιση επιπλοκών της γρίπης.

Μέθοδοι

Αυτή η προοπτική μελέτη παρατήρησης αξιολόγησε ασθενείς που κάλεσαν τους SOS ΙΑΤΡΟΥΣ στην Αττική, Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της επιδημίας της γρίπης μεταξύ Δεκεμβρίου 2011 και Απριλίου 2012. Ασθενείς με επιβεβαιωμένη διάγνωση γρίπης (χρησιμοποιώντας ένα γρήγορο τεστ γρίπης ή PCR) ή υποπτευόμενη γρίπη (βασισμένη στα συμπτώματα), σύμφωνα με την εκτίμηση του θεράποντος ιατρού, περιελήφθησαν στη μελέτη. Όλες οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με το λογισμικό SPSS 17.0.

 

Αποτελέσματα

410 ασθενείς με επιβεβαιωμένη ή υποπτευόμενη γρίπη περιελήφθησαν στη μελέτη. Οι ασθενείς ήταν κυρίως γυναίκες (63.7%). Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν 44 έτη. Η πιο συχνά αναφερόμενη συν-νοσηρότητα ήταν η υπέρταση (17,8%), ακολουθούμενη από ενδοκρινικές παθήσεις (13,2%) και την παχυσαρκία (12,7%). Το ποσοστό εμβολιασμού ενάντια στη γρίπη ήταν χαμηλό. Μόνο το 6,6% είχαν εμβολιαστεί πριν από την τρέχουσα περίοδο γρίπης. Η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων πριν από την επίσκεψη των γιατρών ήταν 48 ώρες. Η διάγνωση της γρίπης βασίστηκε σε κλινικά κριτήρια για την πλειοψηφία των ασθενών (65,8%).

Η οσελταμιβίρη συνταγογραφήθηκε στο 45,4% των ασθενών. Αντιβιοτικά συνταγογραφήθηκαν στο 20,5% του συνόλου των ασθενών και στο 17,2% εκείνων που έλαβαν επίσης οσελταμιβίρη. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, μετά την προσαρμογή των δεδομένων ως προς την ηλικία και τη συν-νοσηρότητα, η χρήση της οσελταμιβίρης συνδέθηκε με το θεράποντα ιατρό (p <0,001), το θετικό αποτέλεσμα του τεστ γρίπης (p <0,001) και το σακχαρώδη διαβήτη (p = 0,027). Η ρινική συμφόρηση σχετίστηκε αρνητικά με τη χρήση οσελταμιβίρης στη πολυπαραγοντική ανάλυση (p <0,001).

Από τους 351 ασθενείς που ήταν διαθέσιμοι για την αξιολόγηση του αποτελέσματος, 50 (15,8%) ανέφεραν στην τηλεφωνική παρακολούθηση της πορείας τους κάποια επιπλοκή, συμπεριλαμβανομένης της βρογχίτιδας (7,4%), της ιγμορίτιδας (2,2%), της πνευμονίας (2%), της φαρυγγίτιδας (1,1%) και της ωτίτιδας (0,6%). Επτά ασθενείς χρειάστηκαν νοσηλεία. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, μετά την προσαρμογή των δεδομένων ως προς την ηλικία και τη συν-νοσηρότητα, η εμφάνιση των επιπλοκών συνδέθηκε με νόσους του ουροποιητικού συστήματος (p = 0,018), τη χρήση οσελταμιβίρης (p <0.001), την παχυσαρκία (p = 0,025) και με προγενέστερο εμβολιασμό σε οποιαδήποτε στιγμή (ρ = 0.005). Ο βαθμός χρήσης οσελταμιβίρης από τους μεμονωμένους γιατρούς (p = 0,002) και η χρήση αναστολέων ACEi (p = 0.047) σχετίστηκαν με λιγότερες επιπλοκές.

Συμπέρασμα

Η συνταγογράφηση οσελταμιβίρης εξαρτάται από το θεράποντα ιατρό και το θετικό αποτέλεσμα ενός τεστ γρίπης. Η χρήση οσελταμιβίρης συνδέθηκε με περισσότερες επιπλοκές, αλλά οι επιπλοκές ήταν λιγότερο συχνές μεταξύ των γιατρών που συνταγογράφησαν οσελταμιβίρη στην πλειοψηφία των ασθενών τους.