Αντί να τρέχω στους δρόμους με μπανάλ πολιτικά μηνύματα συνεχίζω την Ιατρική.

Θεραπεύοντας ξεπαγιασμένες ανοϊκές γιαγιάδες με Θ 31 βαθμούς Κελσίου σε παγερά σπίτια της Αθήνας σε συνδυασμό με μοιξηδοιματικό κώμα που επιζούν ή λαμπερές νέες που ενώ πάσχουν από πυελονεφρίτιδα εμφανίζουν εικόνα μηνιγγίτιδας και στην πορεία μαθαίνεις ότι έχουν πολλά ακίνητα σε όλα τα κοσμικά μέρη της Ελλάδας και η νοσηλεία τους στην Κλινική είναι ένα πάρτυ με φωτάκια και δεκάδες επισκέπτες στο δωμάτιο της κλινικής, δωμάτια που θυμίζουν τον συνδυασμό Μυκονο – Αράχωβας και παπούδες με μυστήριες ειλεονηστιτιδες που δεν υπάρχουν πουθενά στα βιβλία και περίεργους Εγγλέζους με μεγάλους ανεγχείρητους όγκους στο κεφάλι αλλά και καρδιακές ανεπάρκειες ασύμβατες με την ζωή ή σπανιότερα υπερήλικες άραβες που επιστρέφουν από την Μέκκα και στην αλλαγή πτήσης σε Αθήνα κολλαψάρονται μια για πάντα και μένουν συνδεδεμένοι με το μηχάνημα.

Είναι μια γιορτή Ιατρικής, δύσκολης Ιατρικής, επειδή τα περιστατικά που παραπέμπουν οι γιατροί είναι δύσκολα.

Ένα φάρμακο έναντι της πολιτικής.

heart